گاهنبار

چون عقابی بر لب بام فلک جای من است

آنچه در زیر می خوانید گفتگوی من و آرش پناهی راد پیرامون گزاره "چون عقابی بر لب بام فلک جای من است" است.

بردیا
چون عقابی بر لب بام فلک جای من است

آرش پناهی راد
از لب بام فلک سنگی فتاده بر سرم
چون به بالا من نگه کردم تو را دیدم بر آن

بردیا
سنگ من بودم فتادم از فلک
آرزویم بود آن بام فلک

آرش پناهی راد
بر لب بام فلک جای نشستن نیستی
بوسه ای بر آن بزن گر فرصتی آری به کف

بردیا
بوسه را بر یار و بر لبهای دلدارش کنند
زان فلک یاری جویند و تماشایش کنند

آرش پناهی راد
گر فلک یارت بدی آنگه به دلدارت رسی
گر نبودی یارت او ای وای تو ای وای تو
گر فلک خواهد تو را پرواز ده سودات را
گر نخواهد او تو را در گل بماندی پای تو

بردیا
هیچ نادیدم فلک آن کار را باشد توان
هرچه باشد آن منم اینک همینم جسم و جان
گام باید بر نهم دراه خود سویی روان
دان فلک سر خم کند گر باشدم چندی زمان

آرش پناهی راد
دان که فلک بازی بسیار کرد
مکر فلک دیده تو تار کرد
اینکه زمان خواهی از این چرخ پیر
بازی چرخ است که کردت اسیر

بردیا
جان ستاند، می تواند بیش از این جانم که نیست
جان من از بهر او، او صاحب اندیشه نیست
من منم آنچه همه اندیشه و یاد من است
او زمانش کم کند، بیشش کند، باکم که نیست

آرش پناهی راد
وهم تملک همه افکنده دوست
فکرت و اندیشه و جان زان اوست
گر تو به خود می نگری این زمان
دان که رهت گشته ز چشمت نهان
آن که ندارد ز خودش هیچ چیز
راه ز چاهش بدهد او تمیز
خویش رها کن ز تملک همی
تا نگری نور هدایت دمی

بردیا
دان همه کار جهان بر هوا است
این همه باور همه از وهم ماست
چرخ ندارد دل و اندیشه ای
کار جهانش نبود پیشه ای
خاک و آب، آتش و بادش بود
هیچ فراتر ز چهار نا بود
بهر من و تو همه بودش زمان
بخت بود پایه کار جهان
هیچ هدف، دورنمایش که نیست
این همه بیهوده و راهی که نیست
جان ز سر بخت پدیدار شد
گاه درازش رمز این کار شد
جان پدید آمده از روی بخت
تلخ بود، باور آن نیز سخت
چرخ و فلک را همه تعریف ماست
کار و سرشتش همه باد هواست

آرش پناهی راد
گر که بدی بخت برین گاه شاه
پس تو چه داری به فلک یک نگاه
گر که تویی بام فلک را عقاب
پس چه کنی بخت به صورت نقاب
گر که عقابیت ببودی ز بخت
پس چه زمان خواهی ازین چرخ و تخت
گرکه نداری تو به نظم اعتقاد
لولی سرگشتگیت از چه باد
لولی سرگشته کند جستجو
تا که به یک نظم کند گفتگو
گر تو به علمت بکنی یک نظر
نظم ببینی همه اش سر به سر
علم بیابد ز دل بخت راز
خواه بکن فلسفه خود دراز
نام چه خواهی تو نهی بر خرد
فرق ندارد که زمان بگذرد
حوزه واحد تو بخوان یا که دوست
در همه ی عمر هدف جستجوست
دردل بختت نبدی جستجو
گر که نبد نظم نبد گفتگو

بردیا

نور بود ذره و موج همزمان
ما که بدانیم چنین است جهان
از سخن و دانش عهد عتیق
ارث رسیده سخنی ای رفیق
دوره خود داشت، فلک بود راز
در پس خورشید دو صد گفته ساز
چامه من گر که بدارد فلک
نیست سخن قصه مور و ملک
گرکه بخواهم که باشم عقاب
در پی اوجم بسان عقاب
هیچ پی عالم والا نیم
گونه: بشر باشم و چهار پا نیم
ذات جهان بخت بود روی باد
ضامن آن نظم همه تاس باد
بخت که گویم سخن از بخت نیست
راه بنوشته ی از قبل نیست
بخت که گویم همان سکه است
بخت رخش نیم بنوشته است
نظم جهان هم که تعریف ماست
این همه گفتار همه دید ماست
دانه برف است که پیچیده است
آغاز و پایان رهش آب هست
وان همه پیچیده گی دانه اش
آب بدادش بسی رو و وش
چونکه ندانی تو آن آب را
فاش بگویی همه نظم را
این همه زیبایی و بس گونه اش
نظم نبود عامل سازنده اش
کار همه بخت بود، احتمال
نظم نبود ریشه و ذات کمال
یا که خرد آمده از نظم نیست
مایه اندیشه دگر قلب نیست
گشتن و جستن همه کار ماست
خود تو بدانی برای بقا است
ذات بقا بر بن بی نظمی است
لیک ز نادانی ما بازی است

پيام هاي ديگران ()

نشاني

۱۳۸٧/۱٢/٢۸ - بردیا ع پ

رقص

رقص زیبا روی من با من چه ها دارد سخن * وان نگاه آتشین رازی است میگوید به من
زلف بر دوشش نشسته پر فریب است و ریا * میرباید دیده را، وان ناز ناید در سخن
بردیا
هشتم اسفند ماه هشتاد و هفت