بس نکته نغز گفتمش چاره نکرد
وز بند گره را به دو دست باز نکرد
سازی که نوا مرهم عاشق بود
بهر دل او نغمه ای ساز نکرد

بردیا

یازدهم شهریورماه 88

من از آن دامن سرخ و از آن موی سیاه

نیک من دانستم، دوستت دارم من

من از آن راه دراز، من از آن خنده ناز

نیک می دانستم، دوستت دارم من

من از آن شعر بلند وان لب همچون قند

نیک می دانستم، دوستت دارم من

من در آن پیچش کوه، من از آن بستر گرم

نیک می دانستم، دوستت دارم من

من از آواز تزرو زیر آن سایه سرو

نیک می دانستم، دوستت دارم من

من از آن بی تابی در شبی مهتابی

نیک می دانستم، دوستت دارم من

من از آن تار رها، نغمه ای از دلها

نیک می دانستم دوستت دارم من

من از آن بی مهری، تلخی و بی رحمی

نیک می دانستم، دوستت دارم من

من از آن لحظه سرد پس از آن کوهی درد

نیک می دانستم، دوستت دارم من

من که می دانستم کز شرابت مستم

نیک می دانستم، دوستت دارم من

بردیا

آدینه سیزدهم آذرماه هشتاد و هشت

دفتر شعر که سوزد به کجا خواهم شد *** به کدامین کپر و دیر و سرا خواهم شد

بوی گل میزندم بار دگر فصل بهار *** من به سر از دل این دیو سرا خواهم شد

گیج و منگم چند بر بادی و بر موج سوار *** نرم نرمک گذرم، سوی دگر خواهم شد

حال دق بود و سیاهی حال ماتم زده گی *** نه فراری است که با باد روان خواهم شد

روز نو می زندم بار دگر از سر کوه *** راه پر پیچ و کمین از دل او خواهم شد

من ندارم سر ناسازی و نه جنگ دگر *** پست خواری به رهم بود که از آن خواهم شد

بوی لبخند شنیدم ز لب خنده ناز *** دیو در پشت نهادم، به سر خواهم شد

همچو ققنوس که پر ساخت ز خاکستر خویش *** باز زاییده ز نو از کفنم خواهم شد

دور سرمای زمستان به سر می آید *** دوره گرم بهار است روان خواهم شد

نه گلایه بماندست و دگر شکوه چند *** مژده بادش ببخشیدم و از یاد جدا خواهم شد

بردیا کینه نبوده است تو را پرچم راه *** دل سبک کردم و بر اوج روان خواهم شد

بردیا

دوم آبانماه هزار و سیصد و هشتاد و هشت

نمی بینی تو این طوفان مردم کش؟

نمی بینی چنین آشوب انسان کش؟

کدامین سو روی در هر سرا خاری

نمی بینی بجز این ابلهان یاری

چرا تنها روی در هر کمین روباه

چرا آهسته ای؟ در هر گذز کفتار

بردیا

شهریورماه هشتاد و هشت

پرسید کجاست

گفتم نمی دونم

پرسید پس من چیکار کنم

گفتم فراموش

گفت مگه پفکه؟ این کار برنمیاد. نشدنیه

گفتم ببین رفیق من خودم ته خطم

من هم گمان میکردم که به این آسونی نیست و مگه پفکه و ....

اما من هم ناچار شدم فراموش کنم

تو هم ناچار میشی

من  تلاش کردم که ایستادگی کنم

تو هم به گفته من گوش نخواهی داد و تلاش میکنی که ایستادگی کنی

من کشته شدم، مردم

تو نیز کشته شوی و خواهی مرد.

من نرسیدم

تو هم نمیرسی

من امروز خشحالم از نرسیدن

تو هم روزی از این نرسیدن خشحال خواهی شد.

به من خیلی سخت گذشت، خرد کننده و شکننده

به تو نیز دشوار آید

اما من خشحالم که که عاشق شدم روزی، عاشق ماندم دمی و باز عاشق خواهم

شد گاهی

تو هم همچون من و ما خشنود از این درد خواهی ماند

سخت نگیر

باید بگذره

براش سخت بود، تلخ تلخ

من که دیگه ندیدمش

--------------------------------------------------------

به پاس دوست گرامی ای که یادم انداخت که چند ماه دست به اینجا نزدم

بردیا

دوشنبه شانزدهم شهریورماه هشتاد و هشت

رقص زیبا روی من با من چه ها دارد سخن * وان نگاه آتشین رازی است میگوید به من
زلف بر دوشش نشسته پر فریب است و ریا * میرباید دیده را، وان ناز ناید در سخن
بردیا
هشتم اسفند ماه هشتاد و هفت

ارزشش را نه بهایی است که تو پرداختی * خانه را بر روی آبش ساختی
از سرآغازش نبودت پای راه * ریگ صحرا را سرابی ساختی
بردیا
هشتم اسفندماه هشتاد و هفت